تئاتر دولتی!! / تئاترخصوصی!! موضوع نخستین نشست تخصصی کانون کارگردانان تئاتر

تئاتر,, دولتی,!! / تئاترخصوصی,!!

موضوع, نخستین, نشست, تخصصی, کانون, کارگردانان, تئاتر

باحضور دکترمحمدرضا خاکی(سخنران مستقل)، دکتر سعید اسدی(نماینده مرکزهنرهای نمایشی) و شاهین چگینی( نماینده صنف تماشاخانه داران بخش خصوصی)

۲۸ / بهمن ماه / ۱۳۹۶

صمد چینی فروشان. عضوکانون ملی منتقدان تئاتر

موضوع انتخاب شده برای نخستین نشست تخصصی کانون کارگردانان خانه تئاتر، و محور قراردادن دوتایی مبهمِ تئاتر دولتی!!! / تئاترخصوصی!!! در ایران، ازهمان آغاز، چنان تصویر مغشوش، نامتعین و گمراه کننده ای از واقعیت های تئاتر کشور ارائه می دهد که احتمال دست یابی به هر گونه نتیجهی سازنده ای را، پیشاپیش، با تردید مواجه می سازد. انتخاب یک چنین دوتایی سئوال برانگیزی، که هیچ مصداق روشنی درواقعیت ندارند، برعدم درک عمیق شرایط حاکم بر تئاترما ازسوی مهم ترین نهاد صنفی آن و ضرورت تدارک گفت وگوهای درون صنفی پیشینی دراین عرصه، گواهی می دهد.

شکی نیست که درشرایط سراسر ابهام آلود تئاتر امروز ما، برگزاری هرگونه نشست تخصصی از سوی خانوادهی تئاتر، پیش ازهرچیز، می بایست فرصتی برای هماندیشی و چاره جویی میان اهالی تئاتر باشد که آن هم ممکن نمی شود مگر با تمرکز بردانش و تجربهی دانایان صنف و اساتید و صاحب نظرانی از میان اهالی تئاتر که پیش از این نیز، به اشکال مختلف، در نشست ها و سمینارهای رسمی برگزار شده در این حوزه، شرکت داشته و یا مقالاتی را در موضوع همین نشست، منتشرکرده اند.

به عبارت دیگر، برگزاری هرگونه نشست دربارهی موضوع چالش برانگیزی نظیر تئاتر خصوصی !! انهم از نوع، به قول جناب آقای شاهین چگینی،(رئیس هیئت مدیرهی صنف تماشاخانه داران ایران)، بنگاه اقتصادی درامد محورموسوم به «تماشاخانهی خصوصی و نه تئاتر خصوصی» که انگیزهی اصلی قعالان و سرمایه گذارانش ،مثل هر واحد اقتصادی دیگری دربخش خصوصی، کسب درآمد از طریق تئاتراست، بدون محور قراردادن نتایج هماندیشی ها و محتوای مقالات پژوهشی پیشینی (فی المثل مقالات ارائه شده در سمینار تئاتر خصوصی در ایران که در روزهای 29 دی تا اول بهمن ماه 1387، در تهران برگزارشد و در قالب کتابی با عنوان « تئاتر خصوصی در ایران» منتشر گردید) و بدون تلاش برای تبدیل نشست به محلی برای تجمیع اطلاعات و انتقال تجربه های ملی و جهانی، از اساس، کاری خام و نسنجیده خواهد بود و راه به جایی جز تشدید آشفتگی های ذهنی و شناختی اهالی صنف از موقعیت، جایگاه، وظائف و نقش خود در جامعه، نخواهد برد.