نگاهی به هشتمین دورهی انتخاب آثار برتر ادبیات نمایشی ایران

( پارک گفت و گو ۲۵ آذر ۱۳۹۶ )

آیا مقصر خانهی تئاتراست یا پراکندگی و تفرقه جامعهی تئاتری و یا...؟ (۱)

صمد چینی فروشان عضو کانون ملی منتقدان تئاتر ایران,

آنچه می خوانید، بخش اول از مجموعه گفتارهایی است که نگارنده با بهره گیری از مشاورت ها و کمک های فکری برخی از اساتید جهان آشنای تئاتر و منتقدان صاحب نظر، در روزهای آیند پی خواهد گرفت.هدف از طرح این مجموعه، فراهم کردن زمینهی گفت و گو میان اهالی تئاتر و مسئولین مربوطه، به منظور کاستن از تنش های پنهان و پاسخ یابی به سئوالات بی شماری است که اینجا و انجا، در خلال نقدها و یادداشت های منتقدان و روزنامه نگاران، اظهارات اساتید ، اعتراض های پنهان و آشکار برخی فعالان تئاتر، به ویژه هنرمندان ساکن شهرستان ها و نیز در واکنش های بعضا نیشخند امیز برخی هنراموزان و دانشجویا ن تئاتر، در بارهی اشفته بازار تئاتر امروز ایران به گوش می رسد و هنوز، به دلیل نبود یک تریبون سراسری برای بحث و گفت و گو، نتوانسته است در قالب یک گفتمان سراسری تدوین شود. باشد که با تجمیع نقدها، دیدگاه ها و دغدغه های پراکندهی فعالان تئاتر کشور در یک مجموعهی به هم پیوسته، زمینه برای چاره جویی مشکلات از طریق هماندیشی و گفت و گو در ابعاد ملی، فراهم شود. اگرچه گفتار اول این مجموعه به موضوع هشتمین, دورهی برگزاری انتخاب, آثار, برتر, ادبیات, نمایشی, اختصاص یافته است اما هدف نگارنده از نقدِ چند و چون مسائل این آیین در ذات خود به راستی قابل دفاع و قابل تقدیر، نه صرفا یافتن مقصر برای کیفیت نازل و بعضا مسئله ساز آثار انتخاب شده، بلکه طرح برخی از کلیدی ترین پرسش ها و دغدغه های هنرمندان تئاتر کشور و گشودن دریچه ای ملوس برای بحث ها و گفتارهای آینده بوده است. بنابراین، آنچه در پی می اید مقدمه ای برای یک گفت و گوی درازمدت در ابعاد ملی است که نگارنده می کوشد از طریق آن، بیش از هرچیز، توجه مسئولین فرهنگی کشور را به واقعیت های بعضا پنهان وناپیدای جاری درحوزه ی تئاتر کشور جلب کند و ضرورت وجودی یک تریبون فراگیر ملی دراین حوزهی بسیار حساس را برای هردوسوی رابطه اثبات نماید.