نگاهی به مراسم بزرگداشت رکن الدین خسروی

چرا همیشه، پیشگام بزرگداشت مرده ها هستیم تا زنده ها؟

نگاهی به مراسم بزرگداشت

عالیجنابِ!!

رکن الدین خسروی

در خانهی هنرمندان

صمد چینی فروشان- عضو کانون ملی منتقدان تئاترایران

در تاریخ ۱۵ اسفند ۱۳۹۷ خانهی هنرمندان، با دو هدف آشکار و نیات ریز و درشت پنهان چندگانه ای - چنانچه ذاتی فرهنگ جامعهی سنت زدهی ایرانی است- بزرگداشتی با حضور شمار قابل توجه ای از کهن سالان و انگشت شماری ازمیان سالان تئاتر ایران برای یکی از چهره های شاخص تئاتر کشور، استاد رکن الدین خسروی برگزار نمود که از بسیاری جهات، قابل نقد و مطالعه است.

این مراسم که در پوستر رسمی خود، زاد روز استاد رکن الدین خسروی و نامگذاری کتابخانهی (هنوز برپا نشدهی) خانهی تئاتر با مجموع ۱۳۰۰۰ نسخه از کتب اهدایی این استاد مطرود و مرحوم (به همت سیمین بانو، همسر هنرمند فقید) را بهانه قرارداده بود، جدای از بخش ویدئویی نه چندان متمرکز و قابل استناد مربوط شخص خسروی و اظهارات شماری از دوستان و شاگردانش و بخشی هایی از سخنان جناب راد و جناب فراهانی و دکتر دلخواه و حضور معنادار و البته نه چندان از پیش تدارک دیده شدهی استاد صدیق شریف که خود با تعبیر « ناگهانی» از آن یاد می کند، چنانچه رسم و روال نشست های سیاسی - تبلیغاتی و نه گردهمآیی های اهل نظر و اندیشه است، به مجموعه عقده گشایی های واقع بینانه در بارهی واقعیت امروز تئاتر ایران و اظهارات هیجانی یکسویه و گاه خود- برون تابانه و بعضا دوگانه و متناقضی در بارهی رکن الدین خسروی انجامید که اگرچه در متابعت نعل به نعل از سنن عوامانهی معمول بزرگداشت های پس از مرگ درکشورمان چیزی کم نگذاشته بود اما، به لحاظ عدم مطابقت با انتظارات اهل فرهنگ و هنر از موقعیت و جایگاه فرهنگی – هنری برگزارکنندهی نشست و فرد مورد تکریم آن، یکی از هیجانی ترین و بی نتیجه ترین مراسمات در نوع خود، در میان جامعهی هنری کشور طی سالیان اخیر بود.