دربارهی غراب شیطان

دربارهی غراب شیطان

نوشتهی رضا گشتاسب و کارگردانی

حسن سبحانی مینابی

صمدچینی فروشان عضو کانون ملی منتقدان تئاتر

فرهنگ عامهی مردمان نواحی جنوبی کشورمان همواره ، برای اهالی هنر، وسوسه انگیز بوده است؛ فرهنگی سرشار از داده های غریب وجادویی و خیال انگیز که طی نیم قرن اخیر، بستری بکر و لایزال را برای ایده پردازی های هنری درعرصه های گونگون فراهم کرده است.

از دههی ۷۰ به اینسو، اگرچه با کمی تاخیر نسبت به سینما و هنرهای تجسمی و داستان نویسی، فعالان تئاتر نواحی جنوبی کشورمان- از میناب و بندرعباس و قشم تا اهواز و بوشهر و خرمشهر و آبادان و کهکیلویه و بویراحمد و .... - نیز، از فرهنگ عامهی مردمان خود بهره های بزرگ و فراموش نشدنی برده و صحنه های تئاتر ما را با شگفتی های نوظهوری مواجه ساخته اند.از مهم ترین ویژگی های تئاتر این نواحی دراین دوران، به تبعیت از فعالان سایر حوزه های هنری، نوجه مسئولانهی آن به قصه ها و روایت های عامه و بهره گیری از آن ها درخلق آثار نمایشی و دراماتیک بوده است؛ فرآیندی که صحنه های تئاتر ما را با چیدمان های موسیقایی، فرمیک، روایی و دراماتیک جذاب و خیال انگیز تازه ای مزین کرده است؛ روندی که ابتدا با خلق نمایش واره های آئینی - جادویی جذاب آغاز شد و سپس در قالب درام ها و نمایش های تامل برانگیز تعین یافت؛ درام ها و نمایش هایی که می توان آن ها را تحت عنوان تئاتر ملی - بومی خطهی جنوب و جنوب غربی کشور دسته بندی و نامگذاری نمود .

انتخاب عناصری از آئین ها، باورها، افسانه ها، و روایت های عامیانهی یک فرهنگ قومی و بومی و درآمیختن آن ها با اصول و قواعد درمانیک مدرن به منظور بیان دردها، آرزوها و نیازهای معاصر مردمان این نواحی و جان بخشی دوباره به فرهنگ آن ها، رویکردی بس دشوار و پیچیده و درعین حال خلاقه درتئاتر معاصر ما بوده است؛ رویکردی که تئاتر پردازان این مناطق از طریق آن، طی بیست سال گذشته ، انواع متنوع و قابل تاملی از آثار نمایشی و دراماتیک را در ابعاد و کیفیت های مختلف به جامعهی تئاتری ایران عرضه داشته اند.